F: Sinemaya gidelim mi?

E: Ne oynuyor ki?

F: ‘Real Steel’

E: Duymadım hiç…

F: Hugh Jackman oynuyor.

E: Gidiyoruz!

Evet film klişelerle dolu, küçük çocuk antipatik ve robotlar hikayeden daha ilginç ama Hugh Jackman oynuyorsa, hiç sıkılmam izlerim.

Tailer kendi isimlerini bize hep kısaltarak söylüyorlar. Çünkü orijinal isimleri akılda tutmak çoğu kez imkansız. Mesela ‘Chamras Saewataporn‘ ünlü bir müzisyen ismi ve isimler genelde yabancılar için akılda kalıcı değil. O yüzden bir yabancıyla tanıştıklarında tek heceli takma isimlerini söylüyorlar. Cha diyor, Nam diyor, Joe diyor.. Tabii aynısını bizden de bekliyorlar. Furi hemen kendi isminin ilk üç harfiyle süper bir takma ad edinmiş oldu fakat benim için bu isim meselesi biraz daha farklı gelişti.

Benim ismim kısalmadı uzadı. Tayland’da ‘Cece‘ diye bir isim varmış ve aynı bu yazdığım şekilde okunuyor. Böylece ismimi söyleyince onlar için kolay oluyor. Tam da bizim gibi telaffuz ediyorlar ama bana ikinci kez hitap etmeleri gerektiğinde ‘Cece’ deyiveriyorlar. Mesela kursta sevgili öğretmenim için ben ‘Cece’ yim. Sorduk, bir anlamı yokmuş.

Kurs fena gitmiyor gibi, daha çok başları ama diğer dillerdeki gibi haydi cümlelere geçiyoruz olamadı. Harfler bitmiyor, bitemiyor. Mesela yukarıdaki metinde henüz ilk harfi ve üzerindeki vurgu işaretini tanımıyorum. Ya da Cece’yi yazamıyorum çünkü ‘C’ sesini de çalışmadık. Dil değil de kriptoloji öğrencisi gibi hissediyorum çoğu kez.

Phuket’te dil kurslarının reklamları genellikle eğitim vizesini öne çıkarıyor. Sonuçta yabancılar Taice bilmeden de burada hayatını rahatça sürdürebilir ama işin içine vize kolaylığı girince bizim gibi pek çok farang‘ın dikkatini çekiyor bu kurslar. (Tailer yabancılara farang diyor, batılı anlamında.)

Kursumuz Patong’da değil, Kathu’da. Daha içeride bir bölge ve sahili olmadığından sakin, turistin az görüldüğü bir semtimiz. Motorumuzla tın tın gittik dersimize. Sınıfta 6 kişi olmamız gerekiyormuş ama iki kişi dersi ekmiş. Biz ve iki Avustralyalı ile birlikte dün ilk derse dört kişi girdik. Öğretmenimiz gençten bir Tai kadın ama onun İngilizce’sini anlayabilmemiz için de ayrı bir ders koysalarmış iyi olurmuş.

Dağıttıkları kurs kitabının ilk sayfası Tai alfabesinde 44 adet sessiz harf vardır diye başlıyor. Kaaç? Ve arkasından gelen bir sayfa dolusu seslileri saymadım artık. Anladığım  kadarıyla birinci kurun sonunda ancak alfabeyi çözmüş olabileceğiz. Şimdilik sesleri çıkarabilmeye uğraşıyoruz. ‘Ş, ı ve r’ bizim için kolay ama Avustralyalılar özellikle ‘ı’ da çok zorlanıyorlar. Ders boyunca ‘mııı, yuuu, nee’ diye hece okuyup yazmaya çalıştık. Tonlama önemli, kelimenin anlamını etkileyebiliyor ama 3 farklı ‘i’ sesi arasındaki farkı gel de çöz.

Ders çıkışı tabelalara bakıp öğrendiğimiz heceleri bulayım dedim ama sanıyorum henüz en çok kullanılan harflere geçememişiz. Bir tek ‘niii’ sesini tanıyabildim. Bir daha ki ders Cumartesi günü. İlk haftalar dersler haftada iki gün, günde 2 saat ama sonra seyrelerek devam edecek galiba.

Tabii ders sırasındaki öğrencilik halimizin gözüme komik ama bir o kadar da eğlenceli geldiğini de not edeyim. Çünkü öğrendiklerimiz ilkokul müfredatı. Noktaları takip ederek harf çizmeye çalışıyoruz. Furi’yle yaptığımız, ‘öğretmenin gözüne girmeye çalıştın’ geyiği epey devam edecek gibi.

Yani farklı kültürler, yaşayan dil vs çok güzel ama sonuç olarak ben çok bozuluyorum galiba bu ülkenin Latin alfabesi kullanmamasına.

Bu taraflara gelmeden önce İstanbul’da, şimdi hatırlamadığım bir mucizesinden söz edilmesi üzerine sarı kantaron yağı edinmiştik. Minik şişesine oranla fiyatı büyük olduğundan bırakmadım, gelirken attım bavula. Tabii geçen süre zarfında neye iyi geliyordu, ne işe yarıyordu uçtu gitti kafamdan. İnatla her otelde tezgaha yerleştirdim; şişesi hoşuma gidiyor çünkü.

Sonra bir gün, ilk önce hangimiz bilmiyorum, bitkisel bir içgüdü hareketiyle sinek ısırığına sürdü bu sarı kantaron yağını. Meğer yanımızda ne özel bir iksir taşıyormuşuz da haberimiz yokmuş. Sineğin hüplettiği yere sürdükten 30 saniye sonra kaşıntı kayboluyor, kızarıklık da tamamen kaybolmasa bile, sönüyor. Anladığım kadarıyla benzer, alerjik her türlü benekte işe yaramaya meyilli bu sarı kantaron.

Dikkat edilmesi gereken önemli nokta ise, güneşe çıkarken sürülmeyecek. Bizi de zaten sinekler gece ısırıyor, güneş yokken ay ışığında sürüyoruz. Ay ışığı dokunmuyor fakat sarı kantaron sürünüp güneşe çıkılırsa, ciltte leke yapabilirmiş.

Kendimi bildiğim kadarıyla hayvan sevgisi denildiğinde ‘ben’ pek kimsenin aklına gelmem. Bir sokak hayvanı bana yaklaşıyorsa ‘psst’ derim gitsin diye. Bu uzaklığım hayvancıkları itici bulduğumdan değil de, huylarını bilmememden dolayı. Çünkü evcil bile olsa ne zaman bir hayvana yaklaşsam arkadan şöyle sesler gelir: Yok orasından tutma, dur yüzünü yaklaştırma, bıyığına değme vs vs…

Tayland’da bir süre yaşadıktan sonra artık doğayı çok daha farklı algıladığımı biliyorum. Yukarıdaki girişi bu yüzden yaptım. Onca uzaklığıma karşın şehirde değil de sayfiyede yaşayınca, yeşili görünce, doğaya yakın olunca, bambaşka bir duyarlılık geliştirdim. Burası da elbette bir jungle değil. Yine kedi, köpek, arada evde gezen bir kertenkele, bazen uzaktan zeplin gibi görünen bir arı, nadiren de karşıdan karşıya geçen bir fil görülebilir. Ama yine de bir süre sonra insanın kafasına dank ediyor. Dünya aslında böyle bir yer. Yeşil, mavi, pırıl pırıl sular, mis gibi hava. Ben sonradan gelen ve her şeyi ‘bozanım’.

Gelelim Cem Boyner’in doğa sevgisine. Çok sıkıcı ama önce yakında bir kitapta toplayacağı av anılarından birini duyalım: ‘Omzu kırıldığı için (bufalo) üzerine basamıyor sol ön bacağının. Mermi omzu kırıp mutlaka kalbine isabet etti ama hemen düşmeyecek. Zaten ikircikliydi, kanı bitse de adrenalinle devam eder. … Bu kez tam göğsünün ortasına atıyorum. Tam isabet. Hâlâ geliyor. Artık aramızda 20-25 metre var. Mekanizmayı kurup bir tane daha atıyorum. Bu da tam hedefte. Kalbi, ciğerleri; mutlaka! Birer mermi daha yolluyoruz. Sarsılıyor, ama devam ediyor üzerimize gelmeye. Son kurşunumu da kalbine yapıştırıyorum. Ama bufalo artık kanla değil, adrenalinle koşuyor. Bitecek pili elbette düşecek, ama bizi temize havale ettikten sonra. Çoktan düşmesi gerekirdi. Çalışan bir kalbi kalmadığına eminim. Beynine nişan alsam? ‘

Hiç avcı tanıdığım olmadığından bu zevki nasıl açıklıyorlar bilmiyorum ama mutlaka açıklamaları vardır. Böyle konular açılınca hemen  et yediğimizden, herkesin balık avlamayı sevdiğinden falan söz edilir. Ama ne bileyim ya, gıda olsun diye yetiştirilmesine rağmen, öldürüleceği baştan belli olmasına rağmen mesela bir ineğe bakıp ‘beynine nişan alsam’ diye düşünmek normal olamaz sanki. Ya da tavukların kalbini durdurup adrenalinle koşturuyorlarsa, ona da karşı çıkmalıyız. Hatta çıkıyoruz. Balıkçıların av mevsimini tartışıyoruz, danaların kesim şartlarının iyileştirilmesini istiyoruz, kısacası et obursak da hiçbir canlı can çekişmesin, zevk için öldürülmesin, ticari amaçlarla doğadan kopartılıp oyuncak edilmesin diyoruz.

Fakat biri de çıkıyor, doğadaki vahşi ve sayısı da azalmış bir canlının kendisi tarafından zevk için nasıl zombiye dönüştürüldüğünü ballandırarak anlatıyor. Tabii bir de röportajın bir yerinde doğayı özlediği, böcek, çiçekle yakın olabildiği için ava çıktığına dair cümleleri var. Bence Cem Boyner (ve yandaşları) ne olur doğayı sevmesin ve plazalarından çıkmasın.

Bu arada hayvanat bahçeleri, yunus parkları ve sirklere de karşıyım. N’ooolur kimse gitmesin ve çocuğunu da götürmesin.

Tahminim biz sahilde, bu karenin ortalarına denk gelen bir noktadaydık. Bu açıdan daha güzel görünüyormuş tabii ama ister istemez gaza gelip ‘yaşasın yeni yıl’ diye coşuyor insan demiştim. Nedeni bu görüntülerden daha iyi anlaşılabilir. Fenerlerin çokluğu da görülebilir.

Boş bulunup yine girdik o havaya. Oysa çıkıp sokakta yürümemiz bile yeterdi. Bambaşka bir ülkede, sevdiklerden uzakta, şortlarla, hiçbir yönüyle geçmiştekilere benzemeyecek bir yılbaşı olacağı kesindi.

Eh, ağaca kadar gelmişiz, hediyeleri geçmek olmazdı. Sabırlı davrandık ve paketleri sabahtan hazır etmemize rağmen akşama kadar açmadan bekledik.

Kahvaltının ardından bir sahil yaparak kutlamalara başlamış olduk. ‘Yılbaşı günü denizdeyiz, çok acayip’ geyikleri yaptık. Milli Piyango hayalleri kurduk. Sağ olsun anneanne bize bilet almış, numaraları mesajla geldi falan ama bir şey tutturamadık. Olsun, heyecan oldu. Çıkabilirdi de.

Sahil faslının ardından evde hediyeler açıldı, düşmeyen kutlama telefonlarıyla boğuşuldu. Sonrasında dışarı çıkıp yılbaşı yemeği ile geceye başlamaya karar verdik. ‘Ekmek olsa ben buna ne batırırım.’ geyikleri ve etrafta yavaştan kafayı bulup kahkahaları basanların sesleri arasında yemek de sonlandı ve dedik, hadi bir turlayalım.

Hiç olmadığı kadar kalabalıktı sokaklar. Yürürken kimi zaman neredeyiz çıkaramadım. Aslında çok iyi bildiğim sokakları insan dolu görünce tanıyamadım.

Tayland polisi kılığında bir maskot. Yani o kadar sevimli ki polis, siz anlayın! Bir kere bunun bıyığı yok, yalan olduğu oradan belli. Bıyıksız Tayland polisi görmedik biz şimdiye dek.

Kalabalığı aşıp sahile vardık ve işte gecenin asıl sürprizi. Niyeyse esas kutlamanın sahilde olacağını düşünemedik ikimiz de. Oysa her yere şezlonglar kurulmuş, sahneler hazırlanmış ve sürekli, hiç ara vermeden havaya havai fişek ve lucky balloon atılıyordu. ‘Heyoo’ efektiyle birlikte şezlonga geçmeden önce tabii ki iyi dilekler eşliğinde fenerimizi havaya salacaktık. Geçen festivalde olduğundan bile çoktu fenerler, çok denedik ama asla gözün gördüğü gibi çıkmıyor kameraya. Gördüğüm en güzel gökyüzü manzaralarından biriydi ve saatlerce de öyle kaldı.

Bu kez epey tecrübeliydim, acele etmedim ve güzelce fenerim hava dolsun diye bekledim ve bir kerede balonu havalandırmayı başardım. Havalandığı hızla tekrar aşağı doğru inmeye başladı bir ara; ama neyse ki düşmedi de tekrar diğerlerinin arasına karıştı. Düşseydi herhalde bana onlarca kötü senaryo yazdıracaktı.

Eh fener de uçtuktan sonra hem manzaralı hem korunaklı bir yer bulduk. Korunaklı çünkü her köşeden havai fişek atılıyordu ve öyle güvenlik şeridiymiş, uyarı tabelasıymış, profesyonel görevliymiş, pardon? Furi de zamanında Türkiye’de kötü bir havai fişek kazasına şahit olduğundan şansımızı zorlamadık.

Şezlong keyfi değişik anlara sahne oldu tabii. Artık bu ikisi neyin tanıtımını yapıyorlarsa bu tayt giysilerle oradan oraya koşuyorlardı. Kıçlarında bir marka yazıyor ama tanıyamadım. Bizi epey güldürdüler. Yanımızda oturan geniş aile bir ara hiperaktif oğullarının gazına gelip köpük savaşına tutuştu. Sprey şeklinde satılıyor ve hiç eğlenceli değil. Bazıları yapış yapış garip bir şey sıkıyor. Yeni yıl hatrına sustuk ve çocuğun ağzına kum doldurmadık. Ondan da hoşlanabilecek gibiydi gerçi. Birilerinin fotoğraflarını çektik onlar da bizimkini çekti şu bu derken artık 12′ye yaklaşıldı. Geri sayım olmadı ama bir anda sadece sahilin değil bütün Patong’un her köşesinden havai fişek atılmaya başlandı. O kadar çoktu ki ister istemez herkes gibi bizi de bir coşkuya boğdu.

Fişekler epey bir devam etti ama sonrasında insanlarda alkol seviyesi yükseldikçe, fener uçuracağım diye kendini yakmaya çalışanları izlemeye içimiz el vermedi. Kuru yemiş alıp eve doğru yollandık.  Bu sabah birkaç kez havai fişek atıldığını duydum. Gündüz gözü, ayılamadılar da dünden kalanları mı bitiriyorlar ne yapıyorlar?

Herkese mutlu yıllar..  Sağlıklı, huzurlu bir yıl olsun. Güzel haberleri çok olsun. Eskisini aratmasın.

Eveet, yeni yıla girerken saçlarım sonunda ne zamandır istediğim renkte. Ne renk diyecek olunursa, işte resimde görülüyor. Hahaa, şimdi fark ettim, resimdeki ben olaydım ya. Çok beğeniyorum Rachel Weisz‘ı. Eh, ne zamandır bu saç rengi benim için bir konuydu, çıktı aradan. Zaman içerisinde pek çok renk denedim. Sarışın da oldum kızıl da; ama gel gör ki, ben kahverengiyim. Hissiyatım böyle, başka renklerle barışamıyorum bir türlü. Ama işte bir Gülriz Sururi tutarlılığına sahip değilim. Kafama bir düğüm atıp da ömür boyu onunla gezemem. Değiştiririm bir şekilde. İki hali de olumsuz bulmuyorum açıkçası. Herkesin kendi keyfi.

Keyif demişken, ne acayip bir gündemi var Türkiye’nin. Nasıl desem, insan iki satır geyik yazmaya utanıyor. Mesela ben şimdi yazdım yukarıdaki paragrafı ama bir yandan kendim bile tekrar okurken ‘bunun da derdi büyükmüş’ diye alay edesim geliyor. Ateş düştüğü yeri yakar desen, o lafı da pek sevmiyorum. Daha doğrusu her zaman tam yerine oturmuyor. Tabii bu biraz insanın hayatının nelerin etrafında şekillendiği ile de ilgili. Açıkçası ben bu sosyal medya işin içine girene kadar fikirlerini kendine saklayan biri oldum. İnsanın kendine sakladığının da haliyle başka kimseye hayrı dokunmuyor. Hoş şimdi de fikirlerimi yaydığım yok ama, sosyal alem öyle bir yanılsamaya neden oluyor. Sanki yüz binler sesini duyuyormuş gibi. Marifeti o zaten. Öyle olmadığı halde, öyleymiş hissiyle doldurmak.

Ne diyordum evet, suya sabuna dokunmadan geçen bir gençlikten sonra şimdi tabii ilk basamağı bulmak zor. Pek çok adaletsizliğe bakıp, ‘kalbim sizlerle’ diyenlerden olmanın bir anlamı var mı? Yukarıda da demek istediğim buydu. Ateşe yaklaşmazsan seni de yakmaz tabii.

Nereden başlasam, sanırım fırtına benim daha çok gündemimde. Fırtına deyince bana olduğu gibi, pek çok kişinin aklına denizde parçalara ayrılmak üzere olan bir gemi ve göz açtırmayan bir yağmur gelebilir. Bu tabii izlediğimiz onca Hollywood filminin etkisi olsa gerek. Adada günlerdir dinmeyen bir fırtına var, TDK’nın tanımıyla ‘yağmur ve kasırga getiren çok güçlü rüzgâr’.

Yağmur yok, kıyıda dalgalar adam boyunu aşmış falan değil fakat bir rüzgar var ki, ağaçları yerlere kadar eğiyor, tabelaları uçuruyor ve bizim balkon da ufaktan dağılmaya başladı. Balkon kapısını yerinde tutmak için bir el atmak gerekti ve tentenin sökülen kancasının yerine başka bir bağlama tekniği geliştirdik. Apartmanda çarpan demir kapı bir iki kere kalp krizine yakın bir tepki vermemize neden oldu. Tailer de şaşkın. Böylesini görmedik diyorlar. Eh, bu anormalliklerin kürsel ısınma etkileri olduğunu çocuklar bile biliyor artık.  Yine de günlerce süren bir festivalle ‘yüksek sezon’ gelişi kutlandı ve ardından da Noel.

Noel günü adına neredeyse Patong’daki herkes kırmızı giyinmişti ve akşam yemeği saatinde çoğu turist çoktan kafayı bulmuştu. İşte Noel kutlamalarından bazı kareler. Noel ağacının üzerinde ‘Police Station’ yazıyor, niye ben de bilmiyorum.